Ek Eer Jou, Louise
Louise,
Ek het ’n reis saam met jou gehad.
’n Reis wat vir my baie meer beteken het as wat ek destyds kon verstaan.
Vandag kyk ek anders daarna.
Met ’n sagter hart.
Met meer begrip.
Met minder behoefte om dinge te verklaar, reg te maak of vas te hou.
Ek kyk nou terug en besef hoeveel jy my geleer het.
Deur jou sterkpunte.
Deur jou kwesbaarheid.
Deur die mooi.
En ook deur die pyn.
Jy het my gehelp om weer na myself te kyk.
Dieper.
Eerliker.
Sonder om weg te hardloop van die dele van myself wat moeilik is om te sien.
Deur jou het ek weer ontdek wat vir my belangrik is.
Wat my hart nodig het.
Wat liefde vir my beteken.
Wie Gerald werklik is.
En daarvoor sal ek jou altyd dankbaar wees.
Ek verstaan vandag dat ’n mens nie iemand werklik kan liefhê as jy net die mooi dele van hulle wil hê nie.
Om lief te hê, is om die hele mens te probeer sien.
Die mooi.
Die seer.
Die sterk.
Die kwesbare.
Die dele wat oop is.
En selfs die dele wat dalk nog nie gereed is om gesien te word nie.
Ek sien jou, Louise.
Nie omdat ek dink ek ken elke antwoord nie.
Nie omdat ek jou wil definieer nie.
Maar omdat ek geleer het om met ’n oop hart na jou te kyk.
Ek verstaan nou dat baie van wat ons doen, gevorm word deur wat ons al deur die lewe beleef het.
Deur wat ons geleer het.
Deur wat ons verloor het.
Deur dit wat ons beskerm.
Deur dit waarvoor ons bang is.
En wanneer ek dit begin verstaan, kyk ek anders na jou.
Met meer deernis.
Met minder oordeel.
Met meer liefde.
Ek wil jou nie besit nie, Louise.
Ek wil jou nie verander nie.
Ek wil jou nie vashou aan ’n beeld van wie ek dink jy behoort te wees nie.
Ek wil jou eer.
Ek wil die mens eer wat jy is.
Jou lewe.
Jou keuses.
Jou reis.
Jou hart.
Jou vryheid om jou eie pad te stap.
Want miskien is dit deel van wat ek nou verstaan van liefde:
Liefde sê nie: “Jy behoort aan my” nie.
Liefde sê:
“Ek sien jou. Ek respekteer jou. Ek eer jou. En ek wens jou die beste toe.”
Dit is waar ek nou probeer leef.
Nie vanuit behoefte nie.
Nie vanuit besit nie.
Nie vanuit vrees nie.
Maar vanuit ’n oop hart.
Ek staan vandag alleen.
En vreemd genoeg, is ek okay daarmee.
Want in hierdie alleenheid het ek myself weer gevind.
Ek het dele van Gerald ontdek wat ek lanklaas gesien het.
Ek het weer begin verstaan wat vir my belangrik is.
Ek het geleer dat ek myself kan liefhê sonder om iemand anders nodig te hê om my heel te maak.
En tog beteken dit nie dat ek die liefde wat ek vir jou gehad het, moet ontken nie.
Ek hoef dit nie weg te gooi om vorentoe te beweeg nie.
Ek kan dit eenvoudig op ’n ander plek plaas.
In ’n plek van dankbaarheid.
In ’n plek van vrede.
In ’n plek van eer.
Louise, ek weet nie of jy ooit ten volle sal verstaan wat jy in my wakker gemaak het nie.
Jy weet dalk nie hoeveel ek deur jou weer binne myself ontdek het nie.
Maar ek weet.
En daarom wil ek jou net sê:
Dankie.
Dankie vir die reis.
Dankie vir die mooi.
Dankie vir die moeilike.
Dankie vir die lesse.
Dankie vir die spieël wat jy soms vir my geword het.
Dankie dat jy my gehelp het om dieper na myself te kyk.
En dankie dat ek deur jou geleer het om liefde op ’n ander manier te verstaan.
’n Sagter liefde.
’n Vryer liefde.
’n Liefde wat nie probeer besit nie.
’n Liefde wat nie probeer verander nie.
’n Liefde wat eenvoudig kan sê:
“Ek sien jou.
Ek verstaan jou so goed as wat ek kan.
Ek eer jou.
Ek respekteer jou.
En ek het jou lief.”
Nie omdat ek iets van jou nodig het nie.
Maar omdat jy deel geword het van my lewensreis.
En vir daardie reis sal ek altyd dankbaar wees.
Ek laat jou vry om jou eie pad te stap.
En ek laat myself vry om myne te stap.
Maar ek doen dit nie met ’n geslote hart nie.
Ek doen dit met ’n hart wat verstaan.
’n Hart wat vergewe.
’n Hart wat dankbaar is.
’n Hart wat nie meer hoef vas te hou om lief te hê nie.
Ek wil jou nie besit nie, Louise.
Ek wil jou eer.
En miskien is dit een van die diepste dinge wat jy my geleer het oor liefde.
Om iemand te kan sien…
om hulle te verstaan…
om hulle vry te laat…
en steeds, vanuit ’n oop hart, te kan sê:
“Ek het jou lief.”
Dankie vir alles wat jy my geleer het.
Dankie vir wie jy was.
Dankie vir wie jy is.
En dankie vir die deel van my wat ek deur jou weer ontdek het.
Met liefde,
Gerald
